Toen ik Hamza en Robin zag staan, glimmend van trots, dacht ik: wat heb ik toch een leuke baan!

- Vincent Moll

Vincent Moll verruilde zijn onderwijsbaan voor het werk als pedagogisch medewerker op de buitenschoolse opvang. Hij heeft nu veel meer vrijheid en kan de kinderen veel meer aandacht geven. Daar komt bij dat hij activiteiten doet die hij zelf ook erg leuk vindt.

Hamza vangt op hoe hij met complimenten om kan gaan

Dankzij jou Vincent

“Net toen ik mijn werk als invalkracht in het onderwijs niet meer zo leuk vond, zei de directeur van het kinderdagverblijf van mijn zoon: ‘Ik zoek nog mensen zoals jij!’ Na een dag meelopen, ben ik gebleven en daar heb ik geen seconde spijt van. Op de buitenschoolse opvang heb ik veel meer vrijheid. Ik hoef geen vaste onderwijsprogramma’s te volgen en doordat de groep kleiner is, kan ik de kinderen veel meer aandacht geven. En bovendien kan ik dingen doen die ik zelf hartstikke leuk vind.”

‘Ik gaf ze vrijheid en vertrouwen’
“Laatst heb ik een computerprogramma en een ‘greenscreen’ gekocht. Dat is zo’n groen doek dat veel wordt gebruikt in de filmindustrie. Hiermee kun je iedere achtergrond invoegen in een foto of een filmpje. Een groepje kinderen van elf en twaalf jaar vond het razend interessant. Ik gaf ze de vrijheid en het vertrouwen en zei: ‘Ga het maar gewoon doen.’ Zij gingen van alles uitdenken en uitproberen. Af en toe kwam ik kijken hoe het ging en helpen als het nodig was. Zo hebben zij uitgevogeld hoe het werkt en daar hebben ze ontzettend veel van geleerd.”

“Toen het allemaal werkte, riep de vierjarige Bart blij: ‘Ik wil op de foto met een dino!’ Dus zochten we een dinofoto op de tablet. Daarna stond hij zich – op mijn aanwijzingen – voor het groene scherm in allerlei bochten te wringen, net zolang tot hij in de bek van de dino paste. Al snel kwamen meer kinderen kijken: ‘Wat zijn jullie aan het doen?’ Voor ik het wist waren we met zijn allen de meest fantastische foto’s aan het maken.”

‘Het regende complimenten’
“De meeste stadskinderen weten niet waar de groenten vandaan komen. Omdat onze locatie in een stadspark ligt, heb ik aan de gemeente gevraagd of we een paar vierkante meter mochten gebruiken om een moestuin te maken. Uiteindelijk kregen we toestemming voor een paar bakken en gingen we zaadjes planten. Sla en radijsjes, dat was onze eerste oogst. Hamza en Robin – twee wat stillere jongens van acht jaar – volgden het proces aandachtig. Samen met hen heb ik een hele grote salade gemaakt. Alle kinderen stonden in de rij om een bordje ervan te halen. Het regende complimenten. Sommigen vonden het zo lekker dat ze riepen: ‘Ik wil nog meer!’ Toen ik Hamza en Robin zag staan – een beetje verlegen van al die aandacht – maar bovenal glimmend van trots, dacht ik: wat heb ik toch een leuke baan!"

*Vanwege privacyredenen zijn de namen van de kinderen in dit verhaal gefingeerd.

Wil je ook je verhaal delen? Dat kan! Maak in 3 simpele stappen jouw eigen verhaal en upload een leuke foto van jezelf. Daarna kun je jouw verhaal delen op social media. Wie weet inspireer jij anderen om ook in kinderopvang te komen werken! #1voor1

Vincent Moll

KION
Pedagogisch medewerker bso
Pabo
Werkt 10 jaar in kinderopvang

Is werken in kinderopvang ook iets voor jou?

Lees meer verhalen

“Kinderen weten vaak niet waar het eten vandaan komt. Daarom bedacht ik het spel ‘Appelmoes groeit in een potje’.”

Proeven moet, lekker vinden niet. Nancy Aerts gaat twee keer in de week met een schoteltje met eetbare dingen zoals kaviaar, kroepoek en zeewier rond. Zo ontdekken kinderen hoeveel verschillende smaken er zijn. Ook mogen ze van haar lekker vies worden. Volgens Nancy is dat goed voor hun sensitieve ontwikkeling.

“Ik wil kinderen meegeven dat ze altijd open en eerlijk kunnen zijn. ”

Gewoon een beetje oppassen. Volgens Samantha van der Klauw is kinderopvang veel meer dan dat. Ze volgt de ontwikkeling van kinderen en gaat daarover in gesprek met ouders. Ook leert ze de kinderen dat eerlijkheid het langst duurt, ook als het niet makkelijk is om dat toe te geven.

“Tot die tijd wil ik Luuk zoveel mogelijk meegeven, zodat hij straks zo stevig mogelijk in zijn schoenen staat.”

Net even dat duwtje in de rug geven. Dat doet Nick Goossens bij zijn vier mentorkinderen. Hij kijkt onder andere naar hoe het gaat met praten, hun sociaal-emotionele ontwikkeling en zelfredzaamheid. Zijn kennis en vaardigheden als onderwijsassistent komen daarbij heel goed van pas.

Om je de beste ervaring te kunnen geven maken wij gebruik van Cookies. Door het gebruiken van onze website ga je hier automatisch mee akkoord. Wil je meer informatie? Klik dan hier.