Ongelofelijk, de enorme sprongen die Do heeft gemaakt. Ze heeft nu het vertrouwen: ik mag voelen wat ik voel.

- Mirthe Braspenning

Werken in kinderopvang is Mirthe Braspenning op het lijf geschreven. Ze doet dat nu vier jaar en vindt vooral de band die ze opbouwt met kinderen belangrijk. Kinderen die haar met een grote glimlach opwachten. Beter kan haar dag niet beginnen.

Do vangt op dat haar emoties er mogen zijn

Dankzij jou Mirthe

“Als je hobby je werk is, hoef je nooit meer te werken. Dat gaat voor mij helemaal op. Je moet mij niet bellen voor een kantoorbaan. Natuurlijk denk ik weleens als de wekker gaat: wat vroeg. Maar als ik het hekje van de groep opendoe en er komen drie dreumesen die nog maar net kunnen lopen, met een grote glimlach op me af, is dat meteen weg.”

“Ik voel kinderen goed aan en hoor vaak dat ik rust uitstraal. Als een kind hoog in zijn emoties zit, ga ik juist heel rustig praten. Zo zaten we gisteren aan tafel. We hadden de tweejarige Bas* al een paar keer gewaarschuwd: ‘Hou je beker vast, want hij gaat vallen!’ Maar hij was met twintig dingen tegelijk bezig, dus die beker viel. Ook op zijn broek. Helemaal overstuur: ‘Ik wil een nieuwe broek!’ Buiten bleef hij gillen. Op een overvolle speelplaats is het lastig praten, dus mijn collega zei: ‘Loop maar even naar Mirthe.’ Ik zag dat hij echt in paniek was. Zakte door mijn knieën, pakte zijn handjes en zei: ‘Zag je wat er gebeurde Bas?’ Terwijl hij zijn traantjes met zijn mouw afveegde, knikte hij en zei: ‘En nu is mijn broek nat.’ Ik zei: ‘Kijk eens goed? Je broek is alweer droog.’ Hij keek naar beneden en kijkt me blij verrast aan. En hij huppelde zo naar buiten.”

Enorme sprongen gemaakt
“De driejarige Do* is bij ons echt uit haar schulp gekropen. In het begin liet ze geen emoties zien en herkende ze niet bij anderen. Dan zat ze bijvoorbeeld te spelen, als een blokkentoren op een ander meisje viel. Dat meisje moest heel hard huilen. Do keek haar aan en speelde verder. Net of het haar niets deed. Ik ben begonnen met emotiekaartjes. Daar staan gezichten op: blij, boos, verdrietig en bang. Steeds als er iets gebeurde, keek ik met haar: wat gebeurt er nu? Heeft het kindje pijn? Dus het is verdrietig. En: ik zie dat je het leuk vond. Ben je nu blij of verdrietig? Ongelofelijk, de enorme sprongen die zij heeft gemaakt. Ze heeft nu het vertrouwen: ik mag voelen wat ik voel.”

‘Daar kan toch niets tegenop?!’
“Die band met kinderen is zo mooi. Als mijn dienst ’s middags begint, kom ik binnen als de kinderen slapen. Vorige week zag ik op de babyfoon dat de eenjarige Tess* wakker was. Ik doe de deur zachtjes open. Zit ze rechtop in haar slaapzakje: vuurrode wangetjes en haar piekhaartjes alle kanten op. Zodra ze mij ziet, begint ze keihard te lachen, alsof ze zegt: ‘Je bent er weer!’ Daar kan toch niets tegenop?!”


*Vanwege
privacyredenen zijn de namen van de kinderen in dit verhaal gefingeerd.

Wil je ook je verhaal delen? Dat kan! Maak in 3 simpele stappen jouw eigen verhaal en upload een leuke foto van jezelf. Daarna kun je jouw verhaal delen op social media. Wie weet inspireer jij anderen om ook in kinderopvang te komen werken! #1voor1

Mirthe Braspenning

Kinderdagverblijf Tot Vanavond!
Pedagogisch medewerker baby- en peutergroep
Gespecialiseerd Pedagogisch Medewerker 4
Werkt 4 jaar in kinderopvang

Is werken in kinderopvang ook iets voor jou?

Lees meer verhalen

“Kinderen weten vaak niet waar het eten vandaan komt. Daarom bedacht ik het spel ‘Appelmoes groeit in een potje’.”

Proeven moet, lekker vinden niet. Nancy Aerts gaat twee keer in de week met een schoteltje met eetbare dingen zoals kaviaar, kroepoek en zeewier rond. Zo ontdekken kinderen hoeveel verschillende smaken er zijn. Ook mogen ze van haar lekker vies worden. Volgens Nancy is dat goed voor hun sensitieve ontwikkeling.

“Ik wil kinderen meegeven dat ze altijd open en eerlijk kunnen zijn. ”

Gewoon een beetje oppassen. Volgens Samantha van der Klauw is kinderopvang veel meer dan dat. Ze volgt de ontwikkeling van kinderen en gaat daarover in gesprek met ouders. Ook leert ze de kinderen dat eerlijkheid het langst duurt, ook als het niet makkelijk is om dat toe te geven.

“Tot die tijd wil ik Luuk zoveel mogelijk meegeven, zodat hij straks zo stevig mogelijk in zijn schoenen staat.”

Net even dat duwtje in de rug geven. Dat doet Nick Goossens bij zijn vier mentorkinderen. Hij kijkt onder andere naar hoe het gaat met praten, hun sociaal-emotionele ontwikkeling en zelfredzaamheid. Zijn kennis en vaardigheden als onderwijsassistent komen daarbij heel goed van pas.

Om je de beste ervaring te kunnen geven maken wij gebruik van Cookies. Door het gebruiken van onze website ga je hier automatisch mee akkoord. Wil je meer informatie? Klik dan hier.