Laatst kroop Nova ineens bij me op schoot. Dat was echt een geluksmoment.

- Jolanda Campagne

Jolanda Campagne waagde de sprong van kantoor naar kinderopvang. Na een sessie bij het UWV was ze ervan overtuigd dat werken in kinderopvang echt iets voor haar is. Ze wil graag iets voor kinderen betekenen en is dol op hun puurheid.

Nova vangt op dat ze niet bang hoeft te zijn om verlaten te worden

Dankzij jou Jolanda

Van kantoor naar kinderopvang. “Na 21 jaar in een wereld van cijfers, urenregistraties en winstprognoses ging het bedrijf waar ik werkte verhuizen. Dus stond ik voor de keuze: iets zoeken in dezelfde richting of mijn hart volgen en iets met welzijn gaan doen. Ik koos voor het laatste.”

“Ik wist alleen niet precies wat. Ik dacht in eerste instantie aan de gehandicaptenzorg, ouderenzorg en kraamzorg. Op een stuk behangpapier op mijn woonkamerdeur zette ik alle plussen en minnen op een rijtje. Na een sessie bij het UWV over werk in kinderopvang besefte ik: hier zijn helemaal geen minnen. Dit is een grote plus!”

Diepe indruk
“De transformatie van de tweejarige Nova* maakte op mij een diepe indruk. Bij de intake vóór de zomervakantie, zag ik een stoer grietje in een roze joggingpak op witte sneakertjes. Zij zat al snel relaxed te spelen. Maar toen alleen papa haar na de vakantie bracht, omdat haar ouders uit elkaar waren, zag ik een heel ander kind. Geen rust in haar lijfje: alles pakken, maar nergens mee spelen en heel veel huilen. Als iemand aan tafel het woord ‘papa’ of ‘mama’ zei, keek ze met grote ogen rond. Mis ik iets?”

“Ze had veel last van verlatingsangst. Zag ze de andere kinderen naar de gang lopen, dan sprong ze gehaast op alsof ze dacht: oh nee, straks blijf ik alleen achter. Dan was ze in paniek, maar ze liet zich door niemand troosten. Omdat ze nog niet goed kon praten, lieten de andere kinderen haar een beetje links liggen. Ik heb haar heel veel een-op-eenaandacht gegeven en de techniek ‘steunpraten’ ingezet. Als zij bijvoorbeeld zei: ‘Ik bammetje eten.’ Dan antwoordde ik: ‘Oh, wil jij een boterhammetje eten?’ We zijn zes maanden verder en nu pas begint ze te ontspannen. Het lukt haar om te blijven zitten tijdens het voorlezen. En bij liedjes in de kring doet ze de gebaren mee. Laatst kroop ze ineens bij me op schoot. Dat was echt een geluksmoment.”

Puurheid kinderen
“Kinderen zijn zo puur. Gisteren ving ik een gesprek op tussen twee peuters op de gang. De één pakt zijn jas bij het lusje. De ander zegt verrast: ‘Goh, dat heb jij ook. Fijn hè, zo’n trekhaak in je jas!’”

“Als je denkt: ik wil werk waarbij ik iets voor anderen kan betekenen, maar ik weet niet hoe ik het aan kan pakken. Denk dan ook eens aan kinderopvang. Omdat er een groot tekort is aan personeel, zijn er via het UWV heel veel mogelijkheden. Vraag gewoon eens wat zij voor je kunnen doen.”

*Vanwege privacyredenen is de naam van het kind in dit verhaal gefingeerd.

Wil je ook je verhaal delen? Dat kan! Maak in 3 simpele stappen jouw eigen verhaal en upload een leuke foto van jezelf. Daarna kun je jouw verhaal delen op social media. Wie weet inspireer jij anderen om ook in kinderopvang te komen werken! #1voor1

 

Jolanda Campagne

MIK & PIW Groep
Pedagogisch medewerker peutergroep en bso
Bbl-opleiding Gespecialiseerd Pedagogisch Medewerker
Werkt 2 jaar in kinderopvang

Is werken in kinderopvang ook iets voor jou?

Lees meer verhalen

“Kinderen weten vaak niet waar het eten vandaan komt. Daarom bedacht ik het spel ‘Appelmoes groeit in een potje’.”

Proeven moet, lekker vinden niet. Nancy Aerts gaat twee keer in de week met een schoteltje met eetbare dingen zoals kaviaar, kroepoek en zeewier rond. Zo ontdekken kinderen hoeveel verschillende smaken er zijn. Ook mogen ze van haar lekker vies worden. Volgens Nancy is dat goed voor hun sensitieve ontwikkeling.

“Ik wil kinderen meegeven dat ze altijd open en eerlijk kunnen zijn. ”

Gewoon een beetje oppassen. Volgens Samantha van der Klauw is kinderopvang veel meer dan dat. Ze volgt de ontwikkeling van kinderen en gaat daarover in gesprek met ouders. Ook leert ze de kinderen dat eerlijkheid het langst duurt, ook als het niet makkelijk is om dat toe te geven.

“Tot die tijd wil ik Luuk zoveel mogelijk meegeven, zodat hij straks zo stevig mogelijk in zijn schoenen staat.”

Net even dat duwtje in de rug geven. Dat doet Nick Goossens bij zijn vier mentorkinderen. Hij kijkt onder andere naar hoe het gaat met praten, hun sociaal-emotionele ontwikkeling en zelfredzaamheid. Zijn kennis en vaardigheden als onderwijsassistent komen daarbij heel goed van pas.

Om je de beste ervaring te kunnen geven maken wij gebruik van Cookies. Door het gebruiken van onze website ga je hier automatisch mee akkoord. Wil je meer informatie? Klik dan hier.