Het eerste lachje of stapje. Dat is zo bijzonder.

- Jolanda Brand

Het eerste lachje of stapje van een kind ontroert haar nog steeds. Ook al werkt Jolanda Brand al bijna vijfentwintig jaar in kinderopvang. Bij haar op de kinderopvang voelt het als thuis en mogen kinderen zelf kiezen wat ze willen doen. 

Thomas vangt op dat hij alles mag vragen

Dankzij jou Jolanda

“Het eerste lachje of stapje. Dat is zo bijzonder. Zo lang dát blijft ontroeren, ga ik door. Anders stop ik.” Jolanda is eigenaar en pedagogisch medewerker van De Dwergenhut. “Wij zijn een kleinschalige kinderopvang, voorschoolse opvang en buitenschoolse opvang. Ik ken alle kinderen door en door. Ze komen bij ons, krap vier maanden oud, en vertrekken rond hun elfde. Eline* was drie dagen oud toen ik haar voor het eerst vasthield. Ze kwam haar broer naar de opvang brengen, samen met haar moeder. Van Eline, liggend in mijn armen, is een foto gemaakt. Nu is ze vijf jaar. Ieder jaar maken we diezelfde foto. Mijn armen worden steeds korter. Haha!”

Korte lijntjes met ouders
“De lijntjes tussen ons en de ouders zijn kort. Riv* (2 jaar) kwam onlangs binnen zonder knuffel. Een groot drama natuurlijk rond bedtijd. Zonder ‘knuffie’ kon hij niet slapen. Ik belde zijn ouders op: ‘Zijn jullie thuis? Ik kom ‘knuffie’ halen.’ Tegen ouders die in de file staan zeg ik altijd: ‘Doe rustig aan. Geen stress. Wij wachten hier op je.’ Wij vangen veel kinderen van zorgmedewerkers op. Wij passen onze roosters aan op hun onregelmatige diensten.”

Kinderen mogen doen wat ze zelf willen
“Wij pakken dingen net wat anders aan dan grote kinderopvangorganisaties. Themaweken bijvoorbeeld, die laten we achterwege. Onlangs vroeg Thomas* (4 jaar): ‘Wat is een brandweer?’ Dan pak ik een boekje uit de kast en leg het uit. Zo sluit ik direct aan bij zijn vraag en interesse. Onze opvang moet voelen zoals thuis. Een voorbeeld? Wij halen bso-kinderen uit school, waarna we even iets eten en drinken. Aan tafel peil ik de kinderen: wie is moe? Wie is nukkig? Dan vraag ik of er iets is voorgevallen. Bso-tijd is vrije tijd. De kinderen mogen daarom zelf bepalen wat ze doen. Buiten spelen, een boekje lezen of tv kijken? Het mag allemaal. En mag je thuis twee koekjes? Dan krijg je van mij ook twee koekjes. Jolanda glimlacht en zegt: Of drie.”

*Vanwege privacyredenen zijn de namen van de kinderen in dit verhaal gefingeerd.

Vind jij het net zoals Jolanda belangrijk dat het op de kinderopvang voelt zoals thuis? Bekijk dan of werken in kinderopvang ook iets voor jou is en doe de test!

Jolanda Brand

Kindercentrum De Dwergenhut
Pedagogisch medewerker
Mbo-opleiding Sociaal Pedagogisch Werk
Werkt 24 jaar in kinderopvang

Wil jij ook werken in kinderopvang?

Lees meer verhalen

Lorena Torres aan het werk kinderopvang in Maarssen

“Écht iets kunnen betekenen voor een kind. Dat is belangrijk.”

Bouwen aan de toekomst van Nederland én het kind in je zelf terugvinden. Dit maakt het beroep van pedagogisch medewerker voor Lorena Torres zo mooi. Ook is ze blij met de kansen van haar werkgever om haar talenten verder te ontwikkelen en in te zetten voor kinderopvang.

“Ik breng de kinderen kennis over en respect voor de natuur bij. ”

Een baan met impact. Die vond Pepijn Verbrugge bij een bso in de natuur. Hij leert kinderen over de natuur over en er respect voor te hebben. Hij hoopt dat ze zich daardoor tot duurzame wereldburgers ontwikkelen.

“Die dag – dát moment waarop zij zichzelf overwonnen – vergeten die jongens nooit meer.”

Veel verschillende banen heeft ze gehad. Maar werken op een bso in de natuur vindt Marja Kleijn het allerleukst. In de natuur komt het aan op samenwerken en elkaars talenten gebruiken. De groepsdynamiek die dan ontstaat, is volgens Marja nergens mee te vergelijken.

Om je de beste ervaring te kunnen geven maken wij gebruik van Cookies. Door het gebruiken van onze website ga je hier automatisch mee akkoord. Wil je meer informatie? Klik dan hier.