Ik vind het mooi om kinderen te helpen om zichzelf beter te begrijpen.

- Dylan Sanders

Dylan Sanders wist in eerste instantie niet zo goed wat hij voor werk wilde doen. Toen hij voor het eerst met kinderen ging werken, wist hij het zeker. Dit wil ik doen. Iedere dag blije kinderen om hem heen geeft hem veel energie en voldoening. En hij helpt ze graag zichzelf beter te begrijpen.

Max vangt op dat hij rustig wordt als hij even op zichzelf is

Dankzij jou Dylan

“Toen ik klaar was met school, had ik geen idee wat ik wilde worden. Ik werd vrijwilliger bij de scouting en dacht: wat is het leuk om met kinderen te werken. Ik begon met de hbo-opleiding pedagogiek, maar koos uiteindelijk voor het meer praktische mbo. Nu werk ik met de kinderen uit de bovenbouw. We hebben soms de mooiste gesprekken.” 

“‘Dylan heeft dementie!’, had Marvin* van tien jaar stellig tegen zijn moeder gezegd. ‘Dat kan niet!’, zei zij, ‘weet je dat zeker?’ ‘Ja, dat heeft hij zelf verteld!’ Ik moest lachen toen ze het vertelde. ‘Hij bedoelt dat ik epilepsie heb.’ Het onderwerp hield hem blijkbaar bezig want toen we laatst aan het eten waren, vroeg hij ineens op serieuze toon: ‘Dylan, ik zat te denken, hoe werkt dat eigenlijk met die epilepsie?’ Ik legde uit dat het voelt alsof er een soort licht aan- en uitgaat in mijn hoofd. Gelukkig hindert het me niet echt in mijn werk. Ik voel een aanval aankomen en onderneem dan actie.” 

Rustig hoekje
“Ik vind het mooi om kinderen te helpen om zichzelf beter te begrijpen. Zoals bij de achtjarige Max*die tijdens het spelen ineens ging schelden en alles van tafel smeet wat er voor hem lag. Met als gevolg dat de andere kinderen hem een beetje links lieten liggen. Daar werd hij verdrietig van. Zelf zag hij zo’n uitbarsting totaal niet aankomen. Ik wel. Ik zie hem stiller worden, minder meedoen met het spel en steeds bozer kijken. Tot alle opgekropte spanning er in één keer uitkomt. Praten heeft op zo’n moment geen zin, het is veel te druk in zijn hoofd. We maakten een rustig hoekje waar hij tot zichzelf kon komen. In het begin stuurde ik hem er naartoe: ‘Max, ik zie dat je boos wordt, ga je naar je plekje toe?’ Tot hij er steeds vaker uit zichzelf naartoe ging. Om even later rustig naar me toe te komen: ‘Dylan, het gaat wel weer met mij.’”  

Veel energie en voldoening
“Iedere dag blije kinderen om me heen, geeft zoveel energie en voldoening. Een tijdje terug organiseerden de kinderen van de bovenbouw een speurtocht voor de jongere kinderen. Ze hadden briefjes met aanwijzingen door de hele school verstopt. De jongere kinderen moesten zoeken. Ze hadden zoveel lol samen. Als ik dat zie denk ik: zo’n baan is toch fantastisch? Ik zou tegen iedereen – die het leuk vindt om met kinderen om te gaan – willen zeggen: kom gewoon eens kijken bij een kinderopvang!” 

*Vanwege privacyredenen zijn de namen van de kinderen in dit verhaal gefingeerd.

Wil je ook je verhaal delen? Dat kan! Maak in 3 simpele stappen jouw eigen verhaal en upload een leuke foto van jezelf. Daarna kun je jouw verhaal delen op social media. Wie weet inspireer jij anderen om ook in kinderopvang te komen werken! #1voor1

Dylan Sanders

Kindcentrum de Vlonder
Pedagogisch medewerker bso
Mbo-opleiding pedagogiek
Werkt 5 jaar in kinderopvang

Is werken in kinderopvang ook iets voor jou?

Lees meer verhalen

“Kinderen weten vaak niet waar het eten vandaan komt. Daarom bedacht ik het spel ‘Appelmoes groeit in een potje’.”

Proeven moet, lekker vinden niet. Nancy Aerts gaat twee keer in de week met een schoteltje met eetbare dingen zoals kaviaar, kroepoek en zeewier rond. Zo ontdekken kinderen hoeveel verschillende smaken er zijn. Ook mogen ze van haar lekker vies worden. Volgens Nancy is dat goed voor hun sensitieve ontwikkeling.

“Ik wil kinderen meegeven dat ze altijd open en eerlijk kunnen zijn. ”

Gewoon een beetje oppassen. Volgens Samantha van der Klauw is kinderopvang veel meer dan dat. Ze volgt de ontwikkeling van kinderen en gaat daarover in gesprek met ouders. Ook leert ze de kinderen dat eerlijkheid het langst duurt, ook als het niet makkelijk is om dat toe te geven.

“Tot die tijd wil ik Luuk zoveel mogelijk meegeven, zodat hij straks zo stevig mogelijk in zijn schoenen staat.”

Net even dat duwtje in de rug geven. Dat doet Nick Goossens bij zijn vier mentorkinderen. Hij kijkt onder andere naar hoe het gaat met praten, hun sociaal-emotionele ontwikkeling en zelfredzaamheid. Zijn kennis en vaardigheden als onderwijsassistent komen daarbij heel goed van pas.

Om je de beste ervaring te kunnen geven maken wij gebruik van Cookies. Door het gebruiken van onze website ga je hier automatisch mee akkoord. Wil je meer informatie? Klik dan hier.