Ik voelde zijn vertrouwen. Zo’n mooi moment. Dat zal ik nooit vergeten.

- Carolina D’Andrea

Drieplussers zijn lekker eigenwijs en geven weerwoord. Ze laten zien wie ze zijn. Dat vindt Caroline D’Andrea juist zo leuk. Ze bereidt de kinderen voor op de basisschool en leert ze hoe ze voor zichzelf kunnen opkomen.

Jasper vangt op dat hij veilig is

Dankzij jou Carolina

“Gescheiden ouders en eenoudergezinnen, dat zien we vaker. Maar pleegzorg? Nee, dat was voor mij nieuw. Misschien dat Jasper* mij daarom is bijgebleven. Ik hoop dat hij zich veilig voelde bij ons. Jasper was altijd wakker en alert. Hij keek constant om zich heen, hield alles in de gaten. Ook wilde hij alles zelf doen. Hij was duidelijk niet gewend dat er voor hem gezorgd werd. Hij had altijd een weerwoord en liet zich niet zomaar ompraten. Ik zei tegen een collega: ‘Hij is geen kind.’ Met anderen spelen vond hij moeilijk. Hij speelde de baas en wilde controle houden. Altijd zocht hij contact met ons, de volwassenen. Ik kreeg al snel door dat hij pienter was en nam hem mee naar onze 3+-groep.”

‘Het is belangrijk dat kinderen voor zichzelf opkomen’
“De drieplussers vormen een aparte groep. Het zijn maximaal acht kinderen. Ik bereid hen voor op de basisschool. We doen spelletjes en oefeningen en ik leer ze assertief te zijn. Het is belangrijk dat kinderen voor zichzelf opkomen zonder boosheid of zichzelf klein maken. Ik vind deze leeftijd zo leuk. Ze zijn heerlijk eigenwijs en geven een weerwoord. Je ziet de persoonlijkheden naar voren komen. Voor ouders soms onprettig, maar ze laten zichzelf zien.”

‘We deden het echt samen’
“Jasper ontdooide langzaam. Ik weet nog goed dat ik een eerste glimlach van hem kreeg. Het was wel gelijk een goede, van oor tot oor! Ik dacht: nu heb ik je. Er is vertrouwen. Hij ontspande. Eindelijk. Hij werd opener en vrolijker. Hij groeide en ik zag: zijn vertrouwen komt van binnenuit. Anderhalf jaar vingen wij Jasper op. Het werd tijd voor de basisschool. Kennismaken met zijn juf en klas deed Jasper vanwege corona online. Samen logden we in. Dat was hartstikke spannend. Voor mij omdat ik atechnisch ben, voor hem omdat hij natuurlijk niemand kende. Hij kroop op schoot, dicht tegen mij aan. We deden het echt samen. Ik voelde zijn vertrouwen. Zo’n mooi moment. Dat zal ik nooit vergeten."

*Vanwege privacyredenen is de naam van het kind in dit verhaal gefingeerd.

Vind jij het net als Carolina belangrijk dat kinderen voor zichzelf leren opkomen? Bekijk dan of werken in kinderopvang ook iets voor jou is en doe de test!
 

Carolina D’Andrea

Partou
Pedagogisch medewerker en expert ontwikkelingsvoorsprong peuter
Mbo-opleiding Leidster Kindercentra en hbo-opleidingen Expert Kinderen met een Ontwikkelingsvoorsprong en Leidinggevende Kinderopvang
Werkt 25 jaar in kinderopvang

Wil jij ook werken in kinderopvang?

Lees meer verhalen

“Het eerste lachje of stapje. Dat is zo bijzonder.”

Het eerste lachje of stapje van een kind ontroert haar nog steeds. Ook al werkt Jolanda Brand al bijna vijfentwintig jaar in kinderopvang. Bij haar op de kinderopvang voelt het als thuis en mogen kinderen zelf kiezen wat ze willen doen. Ook sluit ze aan bij de vraag en interesse van kinderen.

“Er gebeuren zo vaak leuke dingen. Ik kan er een boek over schrijven.”

Ze heeft het altijd goed naar haar zin gehad op kinderdagverblijf Klein Draekesteijn. Marianne Koopman van Steveren werkte er maar liefst 47 jaar. Ze is dol op kinderen en kijkt graag hoe ze met elkaar omgaan.

“Baby’s ontwikkelen zich razendsnel. Daar krijg ik zoveel energie van.”

Een betere baan dan in kinderopvang is er niet. Dat vindt Roy van Klijnenbreugel. Nadat hij was ingevallen op een baby- en peutergroep wilde hij niet meer anders. Het werken met deze groep kinderen geeft hem veel energie. Dat zit hem vooral in de snelle ontwikkeling die zij doormaken.

Om je de beste ervaring te kunnen geven maken wij gebruik van Cookies. Door het gebruiken van onze website ga je hier automatisch mee akkoord. Wil je meer informatie? Klik dan hier.